Ovo nije novac vlade, nego građana, i ovaj novac ne troši vlada, nego građani. Čitam u novinama „preskupa država". To nije neka apstraktna država, nego nastavnici, lekari, penzioneri.

U interesu građana Srbije je da javne finansije budu utvrđene zakonom o budžetu. To nije partijska stvar, to je obaveza parlamenta.

Ako bi prevladali partijski sporovi u raspravi i glasanju, to bi bio loš znak za zrelost naše demokratije.

Ako prevladaju koncepcijske rasprave, to je dobro.

Može da se analizira i eventualno kritikuje koncepcija prihoda i struktura rashoda. Prihodi su pre svega definisani poreskim sistemom, koji je u Skupštini prihvaćen i za koji nisu ponuđene suštinske alternative.

Na drugoj strani, u strukturi rashoda preovlađuje ono što bismo mogli nazvati socijalna davanja, a to su pre svega penzije, plate i socijalne prinadležnosti.

Načelna kritika je moguća u tom smislu da se zahtevaju veći ili manji porezi, što za sobom povlači veći ili manji obim budžetskog finansiranja. Takođe, moguće je isti obim finansiranja drugačije rasporediti.

U ovom drugom slučaju, da pogača ostane ista, a da se drugačije podeli, postoji samo jedna principijelna dilema: da li iz budžeta u tom iznosu finansirati penzije i da li održavati predloženi nivo plata u zdravstvu, školstvu i drugim delovima javnog servisa.